Tam iki sene önce bu gün kör oldum ben...
Tam iki senedir BABA diye seslenememek.... Başka baba kızları gördüğümde anlamsızca kıskanmaya başlar oldum...
Artık küçük çocukları kızdıramıyorum baba -Benim babam senin babanı döver. Diyemiyorum... Kolum kanadım kırık, hep bir şeyler eksik baba...
Senin yaşıtındaki herkesi sana benzetir oldum, kimisine baba diye gidip sarılmak geliyor içimden...
Kıjım diye sevenim de yok artık...
Hani zamanla alışacaktım hani zamanla acımayacaktı, içim yanmayacaktı... Bana yalan söylediler baba zamanla alışırsın dediler...Yalan hemde çok büyük bir yalan...
Alışılan tek şey boğazında ki o koca düğümle yaşamayı öğrenmek, gözlerimde senli her şeyde akmaya hazır göz yaşı, her geçen gün durmadan içinde büyüyen boşluk, alışılan değişen tek şey bunlar baba...
Acın zerre değişmedi, yokluğun her geçen gün büyüdükçe büyüyor, özlemin ateş gibi sıcacık sürekli yakıyor..
Ben hiç böyle olacağını bilmezdim,bilemezdim bu kadar acıtacağını hiç ama hiç düşünmemiştim...
Özlemek iğrenç bi duyguymuş be baba...
Baba... ne çok özledim böyle seslenmeyi ....
Baba .... bir gün bu kelimenin bu kadar can yakacağını tahmin etmezdim...
Mekanın cennet olsun babam...
"Özledim... Söyleyeceklerim bu kadar. Kısa ve Derin.." Cemal Süreya
Asya...
