Babam İçin....

Baya uzun ara vermişim ben buraya yeni fark ettim...

Yine buraya gelip bir şeyler yazacağım aklıma gelmezdi o kadar uzun bir ara vermiştim ki yazmaya bir daha gelip  bir şeyler yazmam diyordum kendime , ama yine gelip çattı o gece durup durup gözlerimin yaşarmasın dan  ve yutkunmaktan yorulduğum için attım kendimi buraya ...


Bu gece Babamı kaybedişimin dördüncü yılı ...

4 yıl 4... Ne de çabuk geçmiş zaman ama neden acımı da biraz olsun geçirmedin be zaman , sadece onunla yaşamayı öğrettin bana.


Evet eskisi gibi her Baba dediğimde onu her andığımda ağlamıyorum artık ondan bahsederken yüzüme yerleşen acı tatlı bir gülümseme aldı gözyaşlarımın yerini ama o boğazıma yapışıp kalan düğümler hiç geçmedi .

Geçtiğimiz yaz hep birlikte gittiğimiz o yazlık yere onsuz ilk defa gittik , yola çıktığımız andan beri içimde anlamsız bir boşluk  anlamsızca sanki oradaymış da ona gidiyormuşum gibi bir hisle dolup taştım. 
Oraya gider gitmez deli gibi etrafa bakındım sanki bir yerden çıkıp gelecekmiş gibi...

Orası benim gecenin en geç saatlerine kadar korkmadan özgürce dolanıp gezdiğim , denizine hayran olduğum yerdi orası benim çocukluğumdu ve oranın bana hiç bu kadar acı vereceğini düşünmemiştim. Her yerde babam dan hatıralar vardı,arkadaşları oradaydı ama o yoktu içlerinde, her ezan okunduğunda babamın sesini duymayı bekledim, orada hep o okurdu ezanları eskiden...

Her yerde babam vardı anılarımız vardı..

Yokluğuna alıştığımı sanıyordum ama yok zerre kadar alışmamışım alışamam da zaten ...

Allah mekanını cennet eylesin babam .... Çok özledim seni ... 


BABAM İÇİN - SABAHATTİN ALİ 

“Allahım! .. İşte bugün,
Şu zavallı ömrümün
En matemli bir günü.

Elim böğrümde kaldım,
Ben bugün haber aldım:
Babamın öldüğünü.

Bitti hayatın tadı,
Bu haber bırakmadı,
Dudağımda tebessüm.

Kalbim oyuldu yer yer,
Aman Yarabbi, meğer

Ne acıklı imiş ölüm”


                                                                                                                                                                               Asya...

Sizin hiç babanız öldü mü? Benim öldü ,kör oldum.... Cemal Süreya ...

Tam iki sene önce bu gün kör oldum ben...
Tam iki senedir BABA diye seslenememek.... Başka baba kızları gördüğümde anlamsızca kıskanmaya başlar oldum... 

Artık küçük çocukları kızdıramıyorum baba -Benim babam senin babanı döver. Diyemiyorum... Kolum kanadım kırık, hep bir şeyler eksik baba...

Senin yaşıtındaki herkesi sana benzetir oldum, kimisine baba diye gidip sarılmak geliyor içimden...

Kıjım diye sevenim de yok artık...
Hani zamanla alışacaktım hani zamanla acımayacaktı, içim yanmayacaktı...  Bana yalan söylediler baba zamanla alışırsın dediler...Yalan hemde çok büyük bir yalan... 

Alışılan tek şey boğazında ki o koca düğümle yaşamayı öğrenmek, gözlerimde senli her şeyde akmaya hazır göz yaşı, her geçen gün durmadan içinde büyüyen boşluk, alışılan değişen tek şey bunlar baba...

Acın zerre değişmedi, yokluğun her geçen gün büyüdükçe büyüyor, özlemin ateş gibi sıcacık sürekli yakıyor..

Ben hiç böyle olacağını bilmezdim,bilemezdim bu kadar acıtacağını hiç ama hiç düşünmemiştim...

Özlemek iğrenç bi duyguymuş be baba...

Baba... ne çok özledim böyle seslenmeyi ....
Baba .... bir gün bu kelimenin bu  kadar can yakacağını tahmin etmezdim...

Mekanın cennet olsun babam...

"Özledim... Söyleyeceklerim bu kadar. Kısa ve Derin.." Cemal Süreya 
                                                                                                                                      Asya...

Babam…

11 yaşındaydım.. On yedi ağustos gecesiydi yer delirmiş gibi salıyordu her yeri... Annemle benim üzerime gardolap devrilmesin diye siper etti kendini babam.

Korkuyla sarıldım sol bacağına... En güvenli en sağlam yer onun bacağıymışçasına sımsıkı sarıldım bacağına taki durana kadar deprem.

O gece ilk defa parkta kalmıştık, en güvenli en sağlam yere dizlerine uzattı  başımı babam korkusuzca huzurla uyuttu beni..

Babaları hep çınar ağacına benzetirler ya çok doğru koca çınardır babalar. Benim çınarım usul usul kollarımda sarardı ve bir gece sessizce yine kollarımda soldu

Son kez baktı gözlerime tek kelime bile etmeden kapadı çakır gözlerini sonsuzluğa.

Sol yarım dipsiz kuyulara düştü, belsiz kaldım, en büyük dağım en büyük limanım en büyük sığınağım yıkıldı.

Hayatımın en zor günlerini yaşadım, yaşıyorum hepsi bir hayal bir rüya gibi.

Hastalığı boyunca hep dik durmaya hep güçlü olmaya çalıştım sonsuzluğa yolcular ken bile bırakmadım kendimi babama son görevimi sükûnetle yaptım,

Onunda benden bizden beklediği gibi oldu.

Güçlü olmak zor hele ki içinizde bir yanar dağ harekete geçmişse derin boşluklara düşmüşse insan hiç geçmeyecek gibi hissettiriyor.

Hayatımın en zor en büyük sınavlarından ilkini yaşadım, mevlam kimseye kaldıramayacağı acılar yaşatmasın dayanmak çok zor.

Baba kelimesinin kıymetini bilmeli insan baba diye bir daha seslenemeyeceğini bilmek bir başka yakıyor insanı ....

Baba son kez o büyük güvenle tutuğum ellerini öpseydim bi sarılsaydım sana

yine sıkıca kemiklerimi kırarmışçasına sarsaydın beni kızım deseydin de öyle gitseydin be babam...

Geriye iki aslan abi iki güzel abla ve bir can yoldaşı anne bıraktın bana aldığım alabileceğim en güzel miras buydu çok teşekkürler baba

İyi ki vardın iyi ki benim babamdın.

Belki hiç kelimelerle birbirimize seni seviyorum demedik ama içten içe hep sevdik birbirimizi, beni seviyor musun dediğimde sırf inadına hayır derdin benim zorumla da olsa hıhı deyip geçiştirirdin hep

 bende baba bende seni seviyorum..

18 Şubat sabahı duydum en acı selayı ardından babamın adı yankılandı, dizlerimin bağı çözüldü ama beynim hala inkâr safhasında idi.

Ev tıklım tıklımdı içinde bir babam yoktu, en sevdiği arkadaşları, kardeşleri onu seven herkes vardı olmayan bir babamdı...

Çok acılar çekti, her geçen gün biraz daha eridi nefes almak bile zor geliyordu artık, acıların dindi diye mutluyum babam, senin en sevdiğine mevlana kavuştuğun için mutluyum babam.

Benim babam güzel insandı;

Benim babam adam gibi adamdı...

Mekânın cennet olsun babam...   

Kızın....